Het is een doordeweekse avond. Ik zit achter mijn laptop, koffie naast me, en besef dat dit de laatste blog wordt voor een tijdje. Niet omdat ik niets meer te zeggen heb, wie mij kent weet dat dat nooit het probleem zal zijn. Maar omdat er iets nieuws op mijn pad komt dat aandacht vraagt. Veel aandacht. En mijn energiehuishouden is nu eenmaal niet onbeperkt.
Dus: even geen maandelijkse blog. Maar voor nu terugkijken naar wat het allemaal was.
Wat ik niet verwachtte
Ik ben autodidact. Mijn site heb ik zelf gemaakt, mijn blogs zijn ontstaan uit gevoel, niet uit kennis van schrijven. Ik wist niet wat een narratief was, laat staan een interieurmonoloog. Ik typte gewoon wat er in mijn hoofd zat en drukte op publiceren.
Wat ik niet had verwacht was, dat ik mijn eigen blogs later zou teruglezen en er meer uit zou halen dan ik er ooit bewust in had gestopt.
Dat klinkt raar, maar het werkt zo. Ik schrijf iets op over mijn jeugd, of over een meltdown, of over waarom de bouwmarkt een regelrechte aanslag op mijn zenuwstelsel is. Ik publiceer het. Het bezinkt. En dan, een maand, of maanden later, lees ik het terug met een verse blik en ineens zie ik verbanden die ik de eerste keer nog niet kon zien. Omdat ik toen nog niet wist wat ik nu weet.
Mijn eigen blogs als externe harde schijf voor zelfinzicht. Grappig genoeg is informatieverwerking vertraging ook een van mijn blogonderwerpen. Misschien schrijf ik ook gewoon zoals mijn brein werkt. Informatievertraging heeft vele vormen, zo blijkt maar weer.
Wat ik blijkbaar weet
Hier komt de zelfspot, maar ook de eerlijkheid.
Ik merk, en ik zeg dit zonder grote gebaren, dat ik meer weet dan wat de meeste media over autisme schrijven. Nee geen hoogmoedswaanzin, hoor me uit. Soms weet ik meer, of anders gezegd, Heb ik andere meningen over wat sommige professionals denken te weten. Niet omdat ik slimmer ben. Maar omdat ik veertig-plus jaar binnendata heb die geen enkel boek kan bevatten. Dat zou raar zijn, dat mijn gedachten al beschreven zijn door andere lol.
Boeken beschrijven autisme van buitenaf. Ik beschrijf het van binnenuit. Vanuit mijn beleving en mijn gevoelens. Dat is een ander soort kennis. Geen betere, geen slechtere. Gewoon anders. En blijkbaar zat dat allemaal al in mijn hoofd, lang voordat ik er een blog over schreef.
Mijn onderbewuste doet vaker het werk dan mijn bewuste deel. Ik merk dat altijd achteraf. Zoals nu, terugkijkend op anderhalf jaar bloggen,en ik besef dat ik een schrijfpraktijk heb opgebouwd.
Dat vind ik wel een beetje grappig. En ook wel een beetje indrukwekkend van mezelf, al zeg ik het zelf.
Howie the Harp
Voor wie het niet kent: Howie the Harp is een opleiding die oorspronkelijk uit New York komt, maar die inmiddels ook in Rotterdam en Amsterdam gevolgd kan worden. De gedachte erachter is dat ervaringsdeskundigen, mensen die zelf door het systeem zijn gegaan, de beste gidsen zijn voor anderen die dat nu doorlopen. Peer support, maar dan serieus en gestructureerd.
Logisch dat ik dit ga doen, toch?
Iemand die veertig-plus jaar binnendata heeft, die zijn eigen brein heeft leren lezen, die weet wat het is om vast te lopen in systemen die niet voor jou gebouwd zijn, die heeft iets te brengen. Dat snap ik inmiddels ook.
Maar het kost energie. Leren kost energie. Een nieuwe omgeving kost energie. Elke dag naar Amsterdam en weer terug, in een ruimte zitten met nieuwe mensen, nieuwe prikkels, nieuwe verwachtingen, dat vreet aan mijn NQ-budget voordat ik ook maar één woord getypt heb.
Mijn 4Q-model heeft meestal gelijk. Mijn energiehuishouding helaas ook . En dus gaat de blog even op pauze.
Geen excuus. Gewoon eerlijk.
En wie weet, tijdens de stage pak ik het schrijven weer op. Vanuit een andere plek, met nieuwe ervaringen. Ik ben benieuwd wat dat gaat brengen.
Tot slot
De blog stopt even. Mijn hoofd niet.
Ik kom terug. Waarschijnlijk met nieuwe inzichten, nieuwe verhalen, en minstens één blog over iets wat tijdens de opleiding compleet anders bleek dan ik dacht. Want dat is altijd zo.
Tot die tijd: lees gerust terug. Er staat genoeg. En wie weet haal jij er de tweede keer iets uit wat je de eerste keer gemist hebt.
Dat werkt blijkbaar zo.
En de titel van deze blogposts ? Die klopt nog steeds. Autisme, ieder zijn ding. Dit is mijn ding. Op mijn manier, in mijn tempo, met mijn eigenaardigheden. Niet ondanks wie ik ben, maar precies dankzij wie ik ben.
Jeroen Klugt © 2026